Recensie:
De Toverfluit van Toneelmakerij en Silbersee

 

Hieronder vind je de recensies door de Podiumkids Kinderjury over de voorstellingen De Toverfluit van Toneelmakerij en Silbersee

Recensie door Amber

Door: Amber Jonkers

Leeftijd: 9 jaar

Gezien in: Arnhem Musis theater

Wanneer: 22 december 2019

Het verhaal ging over Pamina, een gewoon meisje van planeet aarde. Toen ze in bed lag hoorde ze haar ouders ruziën. Toen ze in slaap viel droomde ze en ontmoette ze Tamino (een astronaut) uit de toekomst. In haar dromen komt ze ook de zon en de nacht tegen. Dit blijken haar ouders te zijn maar Pamina ontkent dit. Er was een strijd tussen de zon en nacht. Moon is er ook, hij is de oppas van Pamina, maar niet zo’n lieve, want hij heeft Pamina aan een ketting vastgezet. Dit verhaal werd met veel verschillende muziekstijlen verteld, van Mozart tot hiphop tot rap. Ik vond het verhaal mooi omdat ik het spannend (en een beetje eng) vond. Het was spannend omdat er een strijd tussen de zon en de nacht met Pamina in het middelpunt was.

Het decor was erg mooi, ik vond het indrukwekkend. Het decor was zo gemaakt dat je een draaideur hebt, aan de ene kant is de slaapkamer van Pamina met een geel bed en aan de andere kant de stoel van de zon of de nacht. Het waren twee grote lichtgevende driehoeken, die van kleur veranderden. Aan beide kanten stonden acteurs muziekinstrumenten te bespelen. Alle 9 acteurs deden eigenlijk allemaal veel dingen, zoals acteren, zingen en muziek maken. Er was een hoge verdieping waar ze op speelden maar ook een lage verdieping, op die lage verdieping stond ook een ondertiteling in het Engels en aan de ene kant stond het in het Nederlands. Dat was wel handig, want soms werd er wat onverstaanbaar gesproken, zodat het de ruimte leek.

Pamina heeft een jumpsuit aan die ik zelf ook wel zou willen hebben, want hij is super mooi met allemaal kleuren. Moon had hoge sokken aan (die zijn blauw) hij heeft ook een kort broekje aan met een heel erg lang t-shirt, dit t-shirt zat zelfs helemaal door zijn broekje. De grote zon had hele hoge schoenen aan waardoor hij ook echt de grote zon leek. Hij had ook een gouden pak aan en zo leek hij best wel op de echte zon. De nacht die had een zwarte jurk aan, het was zo’n jurk die heel groot is en bij de nacht hoorde. Tamino de astronaut die had een wit pak aan en daar zaten lichtjes in, zijn vriend die hielp hem heel goed en hij had een gek superheldenpak aan.

Ze zongen verschillende soorten muziekstijlen: er was opera gezang, beat boxing, rap, noem het maar op. Dat was erg gaaf. De opera kwam wel hard door, dat was heel indringend, ik moest er wat aan wennen.

Ik raad het je wel aan om er naar toe te gaan als je van een stoere, enge, grappige voorstelling houdt, maar ik hoef er persoonlijk niet nog een keer naar toe. Dit is niet helemaal mijn fantasie hoe ik het ook had verwacht. 

Recensie door Guus

Door: Guus van Raak

Leeftijd: 11 jaar

Gezien in: Tilburg, Schouwburg

Wanneer: 16 november 2019

 

Je komt binnen en ziet drie van groot naar kleine driehoeken staan in het midden van het podium. Met die driehoeken veranderden ze het decor, door het te draaien. De ene kant is bijvoorbeeld een slaapkamer, en dan weer een werkkamer van Papageno. Aan beide kanten staan alle instrumenten die ze gebruiken in het stuk.

Het gaat over Pamila en haar ouders. De ouders van Pamila zitten de hele tijd te ruziën en denken dat zij het niet hoort, omdat ze ruziën als Pamila in bed ligt. Dan wordt Pamila opeens wakker in een wereld die wij nog niet kennen. De vader van Pamila is in die wereld de zon en de moeder van Pamila is de maan. De maan wil dat de zon voor eeuwig onder blijft en de zon wil dat de maan nooit meer komt. De zon en de maan willen Pamila allebei, dus dan is het strijden wie haar krijgt, maar dan komt Tamino opeens en die moet Pamila gaan redden. Ze worden ook nog geholpen door Papageno, het hulpje van de zon.

Ik vond het decor best spannend en ik was wel benieuwd naar wat er zou gebeuren in de voorsteling. Ik vond het ook wel mooi dat je de muziek instrumenten gewoon kon zien. Ik vond het handig dat er ook ondertiteling was, want soms als ze gingen zingen kon je dat niet zo goed verstaan.

Ik vond de kostuums er mooi uitzien. De kostuums waren erg glimmend en de schoenen hadden een heel erg hogen zool. Dat was wel grappig en het paste heel goed bij de voorstelling, omdat het ook een beetje over de ruimte ging.

Het geluid vond ik wel erg hard, maar dat kwam denk ik omdat ze best hoog zongen.

Ik vind dat de acteurs hun rollen heel erg goed speelden, omdat ze allemaal goed bij die rol pasten. Ik vond ook dat ze de emoties van de rollen erg goed konden spelen, omdat ze zich echt in de rol konden inleven.

Ik vond de muziek echt heel erg mooi en ik vond het heel erg leuk dat de muziek live was. De acteurs waren ook tegelijk de muzikanten. Kort samengevat vond ik de muziek geweldig. Het was een opera, die toch weer wat cooler werd gemaakt, doordat Papageno ook soms rapte en breakdance deed.

Ik ging naar huis met een goed gevoel over de voorstelling, omdat ik een bijzondere voorstelling heb gezien. Ik heb vooral genoten van het gezang. Er gebeurde ook iets grappigs in de zaal, maar daar ga ik niet te veel over vertellen, want dat moet je zelf maar beleven.

Recensie door Maarten

Door: Maarten Zoutendijk

Leeftijd: 10 jaar        

Gezien in: Internationaal Theater Amsterdam

Wanneer: 2 januari 2020

Het verhaal gaat over een meisje die door Zon wordt ontvoerd en een astronaut die haar met behulp van de toverfluit gaat zoeken en redden.

Het decor was eenvoudig maar daardoor juist heel duidelijk en overzichtelijk. Er werd goed gebruik gemaakt van licht. De kostuums waren mooi en gaven duidelijk de verschillende rollen aan. Grappig was de pyjama van Pamina, omdat hier sterren op stonden. De acteurs zaten goed in hun rol, er werd goed naar het publiek toegespeeld.

Muziek werd goed gebruikt om de sfeer te ondersteunen en werd gemaakt door de spelers zelf. Er waren geen aparte muzikanten. Opvallend hierbij waren rap, a capella en beatboxen, in combinatie met klassieke zang. Ook kwam er hiphop in voor. Om Zon kracht bij te zetten viel er tijdens zijn zang een koor in, die verdeeld was onder het publiek. Er kwam applaus uit de zaal na de rap van Papageno en de zang van Zon met het koor.

Op mij heeft de meeste indruk gemaakt dat Moon toch werd meegevraagd naar de nieuwe wereld, terwijl hij in het stuk eigenlijk alleen maar boos deed. De voorstelling werd aan één stuk gespeeld, maar ik heb me geen moment verveeld. Er zaten veel spannende stukjes in waarbij ik op het puntje van mijn stoel zat. De tijd ging heel snel. Ik vond het een prachtige voorstelling en raad deze iedereen aan.

Recensie door Doris

Door: Doris Zuijderland

Leeftijd: 10 jaar

Gezien in: Internationaal Theater Amsterdam

Wanneer: 27 december 2019

Het toneelstuk begint onverwacht als er opeens muziek is. Er staan heel veel muziekinstrumenten op het podium; je ziet hoe ze die live bespelen. De muzikanten zijn ook de toneelspelers en blijken allemaal ook zangers. Na de muziek waar het mee begint komt de verteller, die vertelt wat er aan de hand is. Dat de ouders van Pamina, een meisje, ruzie maken. Je ziet dan ook hoe de ouders ruzie maken. Pamina ligt in haar bed en moet slapen, maar dat lukt niet.

Daarna wordt het allemaal heel avontuurlijk en spannend. Pamina ontmoet allemaal mensen, die werken voor de Nacht of voor de Zon. Het toneelstuk is een soort gevecht tussen de Nacht en de Zon. Het speelt zich af in de Ruimte. Ik vond het verhaal best spannend, maar soms was het lastig te begrijpen.

Behalve dat het een toneelstuk is, is het ook een opera. Met veel klassiek gezang. De opera komt eigenlijk van een beroemde opera van Mozart, dus als je die kent herken je de muziek. Ik vond het gezang heel mooi, maar ook soms heftig. De muziek van de band vond ik ook mooi. Hij paste niet altijd bij het operagezang. Dat was juist leuk maar soms ook een beetje raar. Wat ik grappig vond was dat er ook een stukje werd gerapt. Dezelfde acteur, hij heette Papageno, die ging rappen kon ook heel goed breakdancen, wat ik heel cool vond en bijzonder.

Wat ik fijn vond, maar soms ook afleidend, was dat er ondertiteling stond. In het Nederlands en in het Engels. Het was sowieso een voorstelling met veel lichteffecten, zoals bij het pak van Tamino, die een heel cool kostuum had. Ik vond eigenlijk bijna alle kostuums heel mooi en bijzonder. Er was dus ook steeds veel te zien.

Pin It on Pinterest

Deze website maakt gebruik van cookies.