Recensie:
Warnet van Schippers & Van Gucht

 

Hieronder vind je de recensies door de Podiumkids Kinderjury over de voorstellingen Warnet van Schippers & Van Gucht.

Recensie door Boet

Door: Boet        

Leeftijd: 11 jaar

Gezien in: Theater aan het Spui       

Wanneer: 23 februari 2020

Warnet is een aparte voorstelling. In het begin krijgt iedereen een handje confetti wat je moet bewaren voor het einde van de voorstelling. Daarna ga je een grote witte kubus in. In die kubus hangen 4 beamers die video’s op de muren afbeelden. Eerst is het gewoon een lift die naar verschillende verdiepingen gaat. Op elke verdieping is er een video gemaakt waar de man die het hele stuk doet op staat in allerlei kostuums. De man ging op een doos zitten en pakte een microfoon, hij ging dan praten met de microfoon dat paste bij de video die op het beeld was. Toen ineens kwam er een storing, het beeld veranderde in een soort van parkje waar je alle karakters in zag. Op elk scherm gebeurde er iets anders dus je kon overal kijken en dan zag je weer wat anders. Het scherm veranderde zo een paar keer. Ik vond het zelf heel bijzonder!

Er was een acteur die ontzettend veel moest doen, dat vond ik heel knap want als hij bijvoorbeeld iets heel raars moest doen dan bleef hij serieus! Ook heeft hij heel erg veel video’s van te voren moeten opnemen waar hij rare dingen moest doen. Hij verkleedde zich ook in aparte kostuums die erg grappig waren.

De kostuums waren zoals ik al zei heel erg verschillend. Sommige waren mooi gemaakt maar sommige waren ook heel raar op een grappige manier.

Het decor was dus een grote witte kubus waar je als publiek middenin zat en 4 beamers die video’s projecteerden op de muren. De muziek was erg raar. Je hoorde soms op de achtergrond een soort riedeltje en soms begon de man te zingen. Er was niet echt een dans.

Ik vond het een leuke/grappige/aparte voorstelling. Ik vond het leuk omdat het een keer iets anders was, want dit zie je niet vaak. Ik raad het aan om hier naartoe te gaan maar het is niet voor iedereen.

Recensie door Amber

Door: Amber jonkers

Leeftijd: 9 jaar 

Gezien in: Theater aan het Spui in den Haag    

Wanneer: 23 februari 2020

Bij deze voorstelling zit je letterlijk in een witte kubus. Op 4 grote schermen speelt zich een film af, 360 graden om je heen. Er speelde 1 man 40 rollen of zo. Je zat echt middenin de film/voorstelling. Het is een keer iets nieuws, heel iets anders dan andere voorstellingen. Zo heb je bloemen of hij speelt een oud omaatje of allemaal gekke mensen. Hij speelt allerlei stukken van het leven. Het gebeurde eigenlijk allemaal op een green screen. Zo speelde de man soms even tussen door. Op het laatste mochten we met confetti gooien.

De acteur speelde veel naar het publiek. Ik snap dat wel, want hij is in zijn eentje. Dat deed hij dus goed, ik zou dat ook doen. Hij maakt contact met mensen zo was het niet saai. Ik denk dat hij iedereen die er was wel een keer in de ogen aangekeken heeft en erbij betrokken.

Ik heb de kostuums al wel een beetje verklapt. Maar de man zelf had in real life een blauw rammelaarspakje aan. Voor de rest heb ik zoals ik al zei het oude omaatje met een rollator en de bloemen gespot. Zo was er nog veel meer te zien. Wil jij weten wat? Beleef dat maar zelf!

Je zit in een witte kubus die 8 bij 8 meter is. Zoiets heb je niet vaak. In die kubus bevind je je helemaal in een videowereld. In de kubus staat een tribune, ook rondom!

Ik vond de voorstelling een keer iets anders. Het was niet mijn smaak, er waren ook niet zoveel gasten, het is niet echt gezellig of zo. Ik zou het aanraden als je van rare gekke en bewegende/videobeelden-achtige voorstellingen houd! Ga er dan naar toe. Ik hoef niet nog een keer. Maar smaken verschillen want mijn broers vonden het wel heel leuk.

Recensie door Maarten

Door: Maarten

Leeftijd: 10 jaar

Gezien in: Theater aan het Spui, Den Haag

Wanneer: 23 februari 2020

We kwamen binnen in een grote ruimte waar we ons moesten opstellen aan de zijkant van de zaal. In het midden stond een groot wit vierkant dat wel tot het plafond kwam, zo groot was het. Op een gegeven moment ging die kubus open en verscheen er een man die ons confetti uitdeelde dat we moesten bewaren tot het eind van de voorstelling. Daarna gingen we allemaal de kubus in, we namen plaats in het midden op de bankjes. Om ons heen waren vier schermen, waar een lift op geprojecteerd was die steeds op en neer ging. De deuren gingen soms open en we zagen de man die steeds iemand anders speelde in de lift of in de ruimte achter de geopende deuren. De speler was alleen, hij stond in het midden van het publiek (vierkant) en hij maakte de geluidjes die bij de beelden hoorde. Dat vond ik heel knap. In de filmbeelden zaten soms grappige stukjes, zoals een leeuw die ging graven in de grond.

De speler speelde alle rollen, zowel in de kubus als op het scherm, zelf. Dat hij dat allemaal zelf was op het scherm vond ik niet echt iets toevoegen. Ik voelde me niet erg betrokken bij het geheel, behalve als hij door het publiek heen liep of tegen ons sprak. De film vond ik soms erg verwarrend.

Alle kleding, ook op het beeldscherm, was heel afwisselend. Je zag dat hij het uit- en aantrok en zo veranderde in een ander figuur. De muziek vond ik erg hard, het was niet mijn smaak.

Ik vond dat wat we zagen niet echt een verhaal, maar meer een soort kijkje in een bejaardentehuis. Het einde was wel erg leuk, toen mochten we de confetti de lucht ingooien. Na de tijd spraken we de speler en hij was heel aardig, net als de mevrouw die ons van tevoren wat had verteld over dit stuk.

Recensie door Ebby

Door: Ebby 

Leeftijd: 11 jaar  

Gezien in: Theater aan het Spui, Den Haag

Wanneer: 23 februari 2020

 Warnet is een bijzondere voorstelling. Vol muziek, film en spel. Ik vond het heel leuk dat de acteur de mensen erbij betrok. Het werd gespeeld door maar één acteur. Het ging over je eigen fantasie als je dagdroomt, op het scherm zag je een lift met meerdere verdiepingen. Je zat in een witte kubus met bankjes. Op de vier muren werden filmpjes geprojecteerd. Er was meer film dan dat er werd gespeeld, de acteur moest daardoor veel doen. De acteur had veel verschillende rollen dus ook heel veel verschillende kledingstukken. Er was veel muziek, de acteur zong ook.

Ik vind het een leuke voorstelling, maar wel een beetje saai. Omdat er niet zo veel werd gepraat. En in het begin vond ik het lastig om te bedenken waar het over gaat. Wat wel heel erg leuk was, was dat we met bijna de hele Podiumkids “crew” samen naar deze voorstelling zijn geweest.

Recensie door Doris

Door: Doris 

Leeftijd: 10 jaar

Gezien in: Theater aan het Spui in Den Haag

Wanneer: 23 februari 2020

Aan het begin kregen we allemaal een handje confetti dat we moesten bewaren voor het einde. Er werd niet gezegd waarvoor de confetti was. Toen stapten we allemaal in een witte kubus en daar was een tribune in de vorm van een piramide. Daarop gingen we zitten. Om ons heen waren allemaal grote schermen waar het toneelstuk op geprojecteerd werd. Een groot deel van het toneelstuk was dus niet live gespeeld maar was van tevoren opgenomen. Wat wél live was, was één man, de enige acteur, die allemaal verschillende dingen deed.

Op de schermen zag je ook alleen diezelfde man, en een hondje. Op het ene scherm gebeurde iets anders dan op het andere. Het viel me op dat het beeld een beetje schimmig was. Er gebeurt dus heel veel in het toneelstuk waardoor ik soms niet wist waar ik moest kijken, en ook niet helemaal begreep wat het verhaal was. Het waren eigenlijk allemaal miniverhaaltjes, zoals toen een opa zijn mandarijnen in de prullenbak ging gooien. Daarna wordt die opa dan opeens een ander persoon en begint een ander verhaaltje.

Het hele toneelstuk wordt dus door één acteur gespeeld. Dat vond ik best wel knap omdat hij het dus helemaal alleen deed en heel veel rollen had. Soms was hij grappig, maar ook soms eng of gek. Hij kleedde zich steeds om, terwijl hij aan het toneel spelen was. De kostuums vond ik raar en grappig, maar het meest raar. Er was heel veel muziek, allemaal verschillende soorten. Er waren geen instrumenten of live muziek. Al vrij snel in het toneelstuk is er een heel erg piepend geluid. Dat vond ik een beetje naar dus ik was blij toen het weer weg ging.

Ik vond het al met al wel een raar toneelstuk, want het was heel druk en chaotisch, en ik snapte het niet allemaal. Maar het was uiteindelijk wel grappig en het einde is heel leuk, maar daar zal ik niets over vertellen want dat moet je zelf maar zien. Het was zeker bijzonder.

Recensie door Yara

Door: Yara Elis Verhoeff            

Leeftijd: 10 jaar      

Gezien in: Theater aan het Spui         

Wanneer: Zondag 23 februari

Het voorstellingsbezoek van Warnet is georganiseerd door Podiumkids. Ik keek er naar uit om de andere juryleden te ontmoeten. Het was leuk om Boet Maarten, Doris, Abby en Amber weer te zien. Bij aankomst kregen wij een inleiding door één van de makers van Warnet.

Ik vind Warnet niet echt een voorstelling maar meer een soort bioscoopervaring, omdat er veel filmfragmenten worden geprojecteerd. Er is één acteur die af en toe, tussen het publiek, in de zaal speelt. Wat natuurlijk knap is om in je eentje een voorstelling te spelen.

Het publiek zit in het midden van de zaal op een blok dat uit drie lagen bestaat. Het begint met een lift die op het scherm wordt afgebeeld. Bij elke verdieping stopt de lift. Er is niemand in de lift. Er komen wel grappige personages (gespeeld door die ene acteur) voorbij. Sommigen personages stappen wel en sommigen stappen niet in de lift. Er zijn vier schermen. De acteur propte in de zaal soms een druif in de mond. Of hij deed de personages op het scherm na. Ik vond het heel jammer dat er zoveel filmbeelden werden vertoond omdat ik liever acteurs zie spelen. Het moment toen hij het masker van een rat op had maakte veel indruk op mij. Ik vond dat best een beetje eng, zeker als hij in je buurt bleef en deed alsof hij in je oor knabbelde. Het was donker in de zaal. Het was steeds onduidelijk wat er ging gebeuren. In het begin kregen we een handje confetti en zei de acteur dat we dit aan het einde in de lucht moesten gooien. Toen dat gebeurde werd er door een soort bladblazer van boven de confetti nog meer opgewaaid.

De kostuums waren soms wel grappig. Zo had hij een pak aan van een dikke man in een onderbroek of een pak als naakte vrouw.

Helaas heeft de voorstelling mij niet geraakt maar ik zal iemand altijd aanraden om er zelf naartoe te gaan. Misschien heb ik het niet begrepen.

Pin It on Pinterest

Deze website maakt gebruik van cookies.