Nu is het nog rustig

Toen we binnenkwamen, hoorde je een langzaam muziekje met een stem die steeds zei: ‘Nu is het nog rustig.’ Ook bij eerdere voorstellingen van Artemis (mijn lievelingstheater) zaten er altijd maffe muziekjes aan het begin.

Toen het gordijn openging, zag je mensen in een supermarkt lopen. Het leek heel gewoon, maar het ging wel drie keer zo snel als normaal. Ze spraken ook drie keer zo snel. Dat was heel grappig. Het decor wisselde vaak. Je zag steeds stukjes van hun dagelijks leven en alles ging zo snel.

Het was cool om te zien dat ze verrassingen voor elkaar voorbereidden en ook ruzie maakten. Een dokter werd heel erg boos. Dat was heel humoristisch.

Op een gegeven moment waren alle personages stil en hoorde je alleen een muziekje, terwijl ze wel doorspeelden, nog steeds zo snel. Er kwamen achtergrondstemmen. Een vrouw vertelde aan een man (de dokter) dat haar stem weleens werd gebruikt bij toneelvoorstellingen. Toen ontdekten ze dat ze met haar telefoon naar deze show konden kijken. Een grote camera werd op ons gericht en we moesten gaan staan. Dat was raar en leuk.

Het werd steeds gekker. Decors wisselden heel snel en er kwamen bulten. Uiteindelijk werd het één grote chaos. Dat was echt heel cool. Daarna was het afgelopen.

JULLIE MOETEN ER ALLEMAAL HEEN GAAN. HET IS HEEL HUMORISTISCH EN OP HET EINDE EEN GROTE CHAOS. MIJN OUDERS VONDEN HET OOK HEEL LEUK.