Alice in Wonderland

Op zondag 11 oktober heb ik de voorstelling ‘Alice in Wonderland’ gezien in de Stadsschouwburg in Amsterdam. Het Witte Konijn was het grappigst. Het liet Alice nooit uitpraten. Hij noemde haar bij de verkeerde naam en vroeg dan iets als: ‘Wil je mijn witte handschoentjes halen? Dan herkennen ze me niet en kunnen ze mijn kop niet afhakken.’ (Als je het verhaal van Alice in Wonderland kent, weet je dat de Hartenkoningin altijd dreigt hoofden af te hakken.) Alice probeerde dan te zeggen dat ze Alice heette, maar kreeg de kans niet, omdat het konijn haar niet liet uitpraten. Ik heb de boeken over Alice gelezen en ook al eens eerder een Alice-voorstelling gezien, maar deze (van De Toneelmakerij en Dox) was veel leuker.

Het vergroten en verkleinen van Alice was ook heel leuk gedaan. Eerst veranderde een kleine deur in een grote deur en kwam er een reusachtige sleutel, waardoor het leek of Alice kromp. Even later werd ze nog kleiner: het licht ging uit en daarna scheen er een spotlicht op de plaats waar ze zogenaamd stond, maar ze was zo klein dat je haar niet meer zag. Het was ook heel grappig toen Alice heel groot geworden was en klem zat in een huis. Haar sippe gezicht stak boven het dak uit.

De Maartse haas kwam langs en zat te zwammen over allemaal onjaardagen en dat was heel humoristisch. De soldaten moesten heel stijf een-twee-drie-vier in de maat dansen van de koningin, maar toen zij even weg was, gingen ze soepel en kronkelend dansen. Echt cool!

De jurk van de koningin was heel mooi gemaakt: de koningin stond denk ik op een houten bouwsel en vanaf haar middel was een enorme hoepelrok tot op de grond. En verder zaten er leuke woordspelletjes in de voorstelling: de koningin sprak steeds in rijm, maar als Alice dan de zin moest afmaken en een zelfde rijmwoord gebruikte, kwam de koningin ineens met een woord dat niet rijmde. Dat leek een beetje op het raadsel ork, ork, ork, soep eet je met een… (lepel)

IK VIND DAT JULLIE ALLEMAAL NAAR DEZE VOORSTELLING MOETEN GAAN!