Marije Gubbels | Artistiek Leider | Muziektheatergezelschap MaxTak

Dat ons muziektheatergezelschap MaxTak door Podiumkids gevraagd is de spits af te bijten voor deze nieuwe rubriek vind ik ontzettend eervol.

Want ik was nog maar nèt vol enthousiasme begonnen als artistiek leider van MaxTak of de Corona gooide zo’n beetje meteen alles op slot. Een nogal valse start dus, temeer omdat we net in deze periode óók het geweldige bericht kregen dat we naar aanleiding van onze mooie plannen alsnog structureel werden gesubsidieerd.
Zo werd MaxTak na twaalf jaar projectsubsidies eindelijk weer een erkend gezelschap waaraan we konden gaan bouwen, en het eerste dat we moesten doen was voorstellingen cancelen.

Deze rubriek is dus ook een aanleiding om nog heel even stil te kunnen staan bij de Covid-achtbaan waarin ik als theatermaker de afgelopen periode ben meegesleurd.
Verschoven voorstellingen, afgelaste premières of premières met dertien mensen die allemaal zielig alleen zitten, stress over zieke of nog niet zieke acteurs, hoop op tenminste nog één klasje kinderen. Nieuwe ideeën verzinnen die wél Covid-proof zijn, de moed erin houden, vrolijk door-repeteren met lijnen op de vloer, monddoekjes bij het inzingen en technici met plastic maskers, hoop houden, zinloos boos worden, nieuwe oplossingen verzinnen voor nieuwe teleurstellingen, hoop op het einde van alle teleurstellingen en toch weer gesloten deuren.

Ik weet het; iedereen had het moeilijk. Dus het is veel stoerder om te zeggen dat alles vooral een fantastische uitdaging was. Maar feit blijft toch dat je als theatermaker primair bestaat bij je publiek. Echt publiek. En als dat publiek dan opeens niet meer mag komen… bestaat je vak dan nog wel?
Ben je eigenlijk nog wel theatermaker als theaters betekenisloze gebouwen zijn geworden?
Ik denk dat ik dat het moeilijkste vond: steeds opnieuw naar iets toe werken dat geen ontlading had.
Want je hebt iets gemaakt, maar het is niet gezien en dus heeft het niet kunnen bestaan.
Met elk volgend proces ging dat voor mij zwaarder wegen. Alsof je na een hele zware bevalling een schitterende baby baart, die vervolgens onmiddellijk uit je armen wordt weggerukt.

Ik begin dus nu – samen met mijn geweldige team – eigenlijk opnieuw, of nu pas echt.
Marije Gubbels, artistiek leider van Maxtak. Staat dat tenminste ook eens op papier.
En als het ergens staat is het opeens toch ietsje méér echt waar.

Nu kunnen we laten zien waarmee we al begonnen waren. Want maar liefst twee ‘Covid-baby’s’ komen er dit seizoen uit de MaxTak-couveuse:
Het Groene Meisje (8+) maakten we middenin de tweede lock-down en is een bizarre klimaat-komedie met wervelende meerstemmige zang die vanaf 20 februari 2022 te zien zal zijn.
De Hond die Licht gaf (6+) gaat vandaag, vanaf 16 oktober 2021 dus, eindelijk in première.
In een coproduktie met Kim van Zeben Theaterproducties werd deze voorstelling door de Corona een keer of zestig veranderd van vorm, samenstelling, planning en speelplek, maar hij staat er nu en hoe! Boordevol livemuziek en zang, virtuoos poppenspel en woest-grappig gegriezel.

Gelukkig konden we tóch nog wat try-outs spelen voor èchte, fysiek aanwezige kinderen, en ik moest huilen omdat ik zo blij was dat ze er waren. En misschien ook wel omdat ik ze zo lang had moeten missen. Een klein meisje op de eerste rij zei gisteren, vlak voor aanvang, stralend tegen mij:
‘Ik ben nog nooit in een theater geweest en ik weet nu al dat ik hierna meteen weer wil.’

En toen bedacht ik me dat als je zes jaar oud bent na twee Coronajaren, dat je dan éénderde van je hele leven niet naar een theater mocht.
Dus ik hoop dat zij – en iedereen met haar – nu eindelijk weer de kans krijgt om dit grote gemis snel in te halen. Wees welkom allemaal bij MaxTak en hopelijk tot ziens in het theater!

www.maxtak.nl

 

Pin It on Pinterest

Deze website maakt gebruik van cookies.