Bremer Straatmuzikanten

Bremer Straatmuzikanten is een verhaal dat gaat over een ezel die alsmaar hetzelfde werk doet en niet wil vernieuwen. Een kat die geen muizen vangt maar er bang voor is. De hond die niet kan lezen en heel erg van spelen houdt. Een haan die geen echte haan is maar ook geen hen. Daarom worden ze verstoten en verliezen ze hun werk in de fabriek. De dieren komen bij elkaar en gaan op reis naar Bremen om daar als straatmuzikant geld te verdienen. De kat is bang voor het onweer, ze leert trommelen en wordt daardoor minder bang. Ze komen bij een huis waar ze willen gaan wonen. Maar de bazen van de fabriek willen juist dit huis als hun nieuwe kantoor. Hoe gaan ze ervoor zorgen dat zij daar kunnen wonen en niet meer in de kou hoeven te slapen…?

De dieren zijn poppen; die worden heel mooi bespeeld door de acteurs en muzikanten. De acteurs zingen heel mooi. Knap dat ze kunnen spelen en zingen tegelijkertijd. Er zijn live muzikanten op het podium, die tegelijkertijd ook rollen spelen, zoals de accordeonist die de ezel speelt of de haan die viool speelt. De kostuums zagen er heel mooi en levensecht uit.

Het decor is leuk gemaakt, met dezelfde stukken creëren ze iets heel anders: het is eerst de fabriek en daarna wordt het een huis. De hond rende heel sierlijk over het toneel.

Het verhaal was soms niet zo goed te volgen. Dit is de eerste voorstelling, waarin ik zag, dat er kinderen in speelden. Ze stonden op het podium en zongen liedjes mee. Maar hun rol was mij niet zo duidelijk. Ik vond het een leuke voorstelling.