Hou Vast

Aan het begin leek het net of je naar een vuurtoren keek. Het licht scheen fel in mijn ogen, dat was wel irritant. Het is me niet duidelijk geworden waar het stuk over ging. Er waren 3 spelers en er wordt niet in deze voorstelling gepraat.

Het was heel cool dat een van de spelers livemuziek maakt met zijn lichaam en mond. De spelers bewogen heel soepel en lenig. Twee spelers waren een soort van robots die met elkaar in verbinding stonden. Als bij de ene een arm ophoog ging, ging bij de andere een arm naar beneden. Het was grappig toen de derde speler allemaal selfies ging maken van hem en de robots in allerlei grappige poses. Of de scene waarin een speler werd opgeblazen zoals een opblaaspop, en ook leegloopt.

Het was heel cool dat er zoveel rookeffecten waren en dingen met het licht werden gedaan. Er was zo veel rook dat ze erin konden verdwijnen en uit tevoorschijn kwamen. Er was geen decor.

Ik vond het een grappige voorstelling, ik heb hard gelachen. Ik kwam Oscar tegen, hij was vorig jaar jurylid van Podiumkids, we zijn samen op de foto gegaan (maar die kan ik helaas niet posten omdat ik er maar een kan uploaden).