Monofoon

Samen met mijn moeder heb ik de voorstelling bezocht. Je zag een telefooncel en een man aan een bureau zitten. Hij poetste een beker. Ik begreep in het begin niet waar de voorstelling over ging, maar later viel alles op zijn plek.

Er werden telefoontjes gepleegd en deze verbond de man door met andere personen. Soms zat hij zelf tussen het gesprek en dat was wel grappig want dan hoorde je een geluid alsof je in een vissenkom zat. Ook wel jammer dat je op dat moment het gesprek niet meer kon volgen 😉 daar was ik wel nieuwsgierig naar. Ik vond het heel tof wat ze met een beeldscherm hadden gedaan, je zag dan delen van de voorstelling opnieuw. De voorstelling duurde niet erg lang maaar was wel leuk om te kijken. Omdat we maar met een klein gezelschap waren mochten we op de eerste rij zitten en kregen we nadien nog uitleg over het decor. Dat was erg tof, ook was er ruimte om vragen te stellen aan de acteur. Ik raad de voorstelling aan om te bekijken.