Grondtonen

Ik geloof dat ik een beetje verdwaald ben. In ons huis groeit een bos. De muren zijn al verdwenen tussen de bomen en onze meubels zakken steeds dieper de grond in.
Mama kan niet meer dansen. Door haar bed steken takken. Ze komt er denk ik nooit meer uit. Papa zegt dat ik me geen zorgen moet maken. Hij jaagt op ballerina’s tussen de struiken.

Vanochtend vond ik een blauw zaadje, misschien dat ik het plant… Het mos is zo zacht. Als ik hier nou ga liggen, dan komt alles vanzelf goed. De grond houdt me stevig vast en aait mijn rug. Soms hoor ik iets vanuit de diepte, alsof er een groot hart klopt. Het bos ademt in en uit. Iemand zingt mijn naam, maar ik kan niet antwoorden. Langzaam zak ik weg.

Grondtonen gaat over een gezin dat verdwaald is in het bos. De grond onder hun voeten is wankel, maar vanuit de diepte klinkt muziek. Een groot boswezen rijst op uit de aarde. Het volgt hen tussen de bomen. Ze zien het niet, totdat de emoties te hoog oplopen.